پنج‌شنبه بعداظهر هم  با آندیا و همکلاسیهای موسیقیش یه لطف مامان آندیا، رفتیم مرکز ستاره‌شناسی ایران تو دزاشیب. بعد از برنامه تایچی‌چوان رفتیم یه پارک نزدیکای همون مرکز ستاره‌شناسی و هیژا کمی بازی کرد. ساعت 8 طبق قرار رفتیم مرکز ستاره‌شناسی. حالا فکرشو بکنین از این همه روز خدا ال موند همون روز قطراتی از باران رحمت خداوندی بباره و باعث بشه همون قضیه اصلی که بخاطرش رفتیم، یعنی رصد امکان‌پذیر نشه. به شما پیشنهاد می‌کنم که بچه‌هاتونو هر وقت کلاس اول شدن و شایدم دوم ببرید اونجا. چون واقعاً مدل توضیح دادنشون اصلاً به درد بچه‌های این سنی نمی‌خورد. به مدت یک ربع صدای یک آقای جدی رو که با جدیت تمام داشت در مورد دب اصغر و ستاره جدی و بقیه چیزا حرف می‌زد پخش شد، آن هم در فضایی بسیار گرم. بعدشم به سوالا جواب داده می‌شد. این وسط قیافه بچه‌ها دیدن داشت که نمی‌توستن یه جا بند بشن و با هیس و ویسای ما والدین فرهیخته مواجه می‌شدن. من که بعد از 5 دقیقه به هیژا حق دادم که نتونه بشینه. در این حین و بین هم هیژا و آندیا کمی با هم از این ور و اونور صندلیا ورجه وورجه کردن. بعدش ،رفتیم برای دیدن وسایل رصد و وزنه‌های مختلف تو سیاره‌های مختلف که به نظرم قسمت بامزه بازدید بود. بعد هم تو رصدخانه فقط قیافه تلسکوپ رو دیدیم. که اون هم با احتیاطهای امنیتی آقای جوانی که تعریف می‌کرد همراه بود که بچه‌ها به هیچ وجه به هیچ جای تلسکوپ دست نزنن. من هم عین این مادرای فداکار هر جا که یه وسیله‌ایی می‌شد که بچه‌ها هم بهش دست بزنن، هیژا رو می‌بردم جلو که دست بزنه. در قسمت انتهایی که در مورد تلسکوپ صحبت می‌کردن، خیلی گرم بود، من و بابای هیژا اومدیم بیرون، هیژا با قیافه خسته و گرم، گفت وایسین من دارم به توضیحات اون آقا گوش می‌دم! بعدش هم در راه خونه هیژا خوابش برد و اونقدر خسته بود که همونجوری تو خونه تا صبح خوابید و شام هم نخورد.