سالی خوب و خوش

همراه با هر آنچه که دوست دارید

در کنار هر آن کسی که دوست دارید

برای همه

آرزو می کنم.

چند وقت پیش دفتر نقاشی پسرم رو داشتم می دیدم، چشمم خورد به این دوتا نقاشی. اول به نظرم اومد کار خودش نیست، ازش پرسیدم، گفت خودم کشیدم، یه کم با خنده جوابمو داد فکر کردم شوخی داره می کنه و گفتم پس شما نکشیدی. ناراحت شد و گفت چرا حرفمو قبول نداری. بعدش نشست و یکی دیگه تو همین مایه ها کشید. من هم کلی شرمنده شدم از شکی که  کردم.(البته سابقه داشته که با دوستاش تو دفترای همدیگه نقاشی بکشن و این تیپ نقاشیشو نکشیده بود تو خونه).

یکشنبه گذشته جشن نوروز مدرسه برگزار شد. بیشتر برنامه مربوط به بچه های پیش دبستان بود و بچه های کلاس اولی کلاً دوتا اجرا داشتند. به ما با برنامه های جالب بچه ها خوش گذشت، ولی هیژا حسابی خسته شده بود، مخصوصاً از صدای بلند اُرگ و داد زدناشون برای خوندن سرود. راستش منم نمی دونم چرا به بچه ها می گن داد بزنین و صدای اُرگ رو کنترل نمی کنند. تو عکس هم معلومه که اخماش تو همه.

چهارشنبه سوری امسال هم با ارتا و میدیا و مامان باباهاشون با هم خونه ارتا بودیم. پاراسال به خاطر سال قبلش که دستش سوخت، حاضر نبود، کنار آتش وایسه، اما امسال یه نیم ساعتی کنار آتش وایساد و بازی کرد و البته در آخر هم مورد اصابت ترکش نمی دونم چی، یکی از جوانان با حال !! محله قرار گرفت. پدر ارتا کلی چوب تهیه کرده بود و حسابی آتش سوزوندیم! میدیا اول راهنمایه و دخترای این سنی هم با پسربچه ها همسن هیژا خیلی میونه خوبی ندارن و برعکس با دختربچه های چهار ساله که ارتا باشه، رابطه خوبی دارن و نتیجه این شد که اون شب میدیا کلاً هیژا رو کنار می ذاشت و مشغول ناز و نوازش ارتا می شد و یه جاهایی هم که ارتا می اومد پیش هیژا، یه جورایی نمی ذاشت. پسر ما هم به جای جذب میدیا به شدت مشغول انتقام گرفتن و دفع میدیا شد و خلاصه یه جورایی از اون آرامشی که تازگیا تو روابط هیژا و ارتا می بینیم خبری نبود.

دو روز پیش، هیژا باباشو ناراحت کرد، کمی دور و بر باباش چرخید، دید که بابا محل نمی ده. دیدم رفت تو اتاقشو کاغذ و قیچی رو برداشت و بعدشم روش یه چیزی نوشت و آورد داد به باباش:

و اینجوری شد که اولین نامه عذرخواهی پسرمان برای باباش نوشته شد. من فقط می تونم بگم خدا شانس بده. البته فرداشم انگار فکر کنه منم ممکنه دلم یکی از این نامه ها بخواد، برای منم یکی نوشت، اما اولین نامه واقعی برای باباجون بوده و این مهمه.

هفته پیش یه سفر 3 روزه داشتیم به دبی. خوب بود، اما خیلی کوتاه. راستش آدم تو اینجور سفرا می مونه که چکار کنه، اگه با بچه سفر می ری، کلی مشکلات، الآن خسته م و الآن گشنه مه، همراه با مقادیر متنابهی غُرغُر داری و اگر هم بخوای بدون بچه بری که آدم دلش نمی آد. خلاصه که تو این سفر تنها جایی رو که غُر کمتری شنیدیم، پارک آبی بود که به نظرم بهترین قسمت سفر به دُبیه. هیژا تو مراکز خرید هم طبق معمول، عین رادار چشم می گردوند دنبال اسباب بازی فروشی. روز اول به دلیل حرف گوش نکردن، هر چی هم گریه و زاری شنیدیم، براش اسباب بازی نخریدیم، اما روز دوم و سوم هر روز یک سهمیه داشت که خرید. (قابل توجه ندا:)

پارسال یکی از دوستاش که دُبی رفته بود در مورد برج خلیفه حرف زده بود که بلندترین برج و اینا. در نتیجه پسرمون خیلی علاقمند بود به دیدن این بُرج. اما بعد که بُرج معروف رو دید، بیشتر به کنار بُرج که توش رقص فواره ها برگزار می شد، علاقه نشون داد. وقتی تو دُبی مال بودیم، مرتب ساعت رو می پرسید و می گفت که وقت برنامه نگذره. تنها باری که دیدیم که از خیر مغازه اسباب بازی فروشی گذشت، اون بار بود که 5 دقیقه مونده بود به شروع برنامه و ما رو دونده تا برسیم به برنامه(البته واضح و مبرهنه که بعد تمام شدن برنامه شروع کرد به بازیابی اون مغازه).

تو یکی از مغازه ها که داشتیم براش لباس انتخاب می کردیم، خودش دوید یه تی شرت، ماشینها، عینک، کلاه و کیف پول ماشینها برداشت. همین که رسیدیم هتل دوید لباساشو پوشید و گفت ازم عکس بگیرید.

از آکواریوم دبی مال هم خیلی خوشش اومد

مامان آرش جان خیلی دوست داشتم، یه قراری با هم بذاریم و ببینیمتون، اما هم وقتمون خیلی کم بود و هم همسرم می گفت ممکنه شما هم کار داشته باشین.